Biały kruk wśród mężczyzn, czyli Książę z Bajki na wyginięciu

O to on. Chłopak - romantyk. Przepuści kobietę w drzwiach, z galanterią pocałuje w rękę, zaprosi na romantyczną kolację lub sam ją przygotuje, przyniesie kwiaty, zaskoczy drobiazgiem. Mężczyzna tak niesamowity, że jego istnienie jest wręcz nieprawdopodobne. Stwierdzicie, iż tacy odeszli wraz z poprzednią epoką, a historie o ich istnieniu można włożyć między bajki. Będziecie się śmiać, że naczytałam się baśni dla dzieci, ale w skrytości ducha wrócicie do tego obrazu. Przecież znamy te same opowieści. Dżentelmeni, w przeciwieństwie do jednorożców,  istnieli naprawdę. Powiem więcej, wciąż można ich spotkać, ale powoli stają się gatunkiem ginącym. Wstyd się przyznać, ale w dużej mierze przyczyniły się do tego kobiety. Dziś opowiem Wam historie trzech chłopaków: Wojtka, Kuby i Daniela, które pokażą, iż facet niekoniecznie to świnia, ale za to wszyscy trzej nie raz żałowali, że nie zachowywali się właśnie tak.

Romantyk zawsze wyróżni się w tłumie

Wydawnicza walka o przetrwanie, czyli ciężki los pisarza (nie)popularnego

Wchodząc do księgarni czy antykwariatu i wybierając sobie książkę, nie zdajemy sobie sprawy, że za jej wydaniem kryje się nieustająca walka, najpierw pisarza o uwagę wydawcy, a następnie ich obu o zainteresowanie czytelnika. Żyjemy w czasach, kiedy każdy może publikować swoje wypociny, czy to w internecie czy w druku (oczywiście posiadając odpowiedni kapitał), ale zostanie pisarzem z prawdziwego zdarzenia jest już domeną nielicznych. Bardzo często ludziom się wydaje, iż to nic trudnego, stworzyć powieść. Siada się i pisze. Niestety to takie proste nie jest. Nie ma co porównywać tego z pracą na budowie, w kopalni czy na polu, ale zarabianie na twórczości literackiej do lekkiego chleba nie należy. Oprócz umiejętności ciekawego pisania, co samo w sobie do łatwych nie należy, trzeba być też niezwykle pomysłowym. Współczesny czytelnik, dzięki globalnej sieci, czytał i widział już wszystko, więc stworzenie czegoś, co go zaskoczy jest nie lada wyzwaniem. Jakby tego było mało, bez olbrzymiej marketingowej roboty się nie obędzie. Wieść o najnowszej publikacji musi dotrzeć do jak największego grona odbiorców i to na tyle interesująco, by zapamiętali nazwisko autora. W świecie powszechnej elektronizacji i jak najkrótszych treści oblepionych jak największą ilością zdjęć, jest to zarówno dla pisarzy jak i wydawców, trudny bój o przetrwanie, walka o każdego, nawet pojedynczego czytelnika.

Pisarze imają się naprawdę różnych rzeczy, żeby ich zawód nie stał się wymarłym i wciąż prezentował wysoki poziom kultury. Co prawda nie wszyscy i nie zawsze, ale każdy jakoś chce przetrwać

Filmowy poradnik kulinarny, czyli jak Mróz nauczyła się gotować

Nie da się ukryć, że ja jako Mróz gotować potrafię. Według co poniektórych nawet bardzo dobrze. Nie uczęszczałam przy tym na żadne kursy, nie licząc tych prywatnych, w kuchni mojego rodzinnego domu. Tam właśnie produkowałam swoje pierwsze przypalone schabowe i niewyrośnięte biszkopty. Od tamtego czasu zdążyłam już nabyć nieco doświadczenia. Jakby nie było minęło piętnaście lat od kiedy pierwszy raz "pilnowałam" kotleta. Co tu dużo ukrywać, polubiłam gotowanie, a jeszcze bardziej reakcje ludzi po sutym posiłku, który był moim dziełem. W końcu niewiele rzeczy tak poprawia humor jak dobre jedzenie. Okres najintensywniejszego rozwoju moich umiejętności kulinarnych, przypada oczywiście na czas studiów, kiedy to zamiast pichcić to co sobie w domu zażyczą, mogłam przygotowywać to na co miałam ochotę, mieszając różne składniki, bez słyszenia nad głową: "Nie, nie dodawaj tego", "Nie lubię tego", "Nie zjem tego". Musicie przyznać, że wyrwanie się spod takiego reżimu dodaje skrzydeł.

Tak jak lubię gotować, tak też darzę niemałą sympatią wszystkie filmy z motywem kulinarnym, nie tylko pogłębiające we mnie to zamiłowanie, ale i uczące nowych, niekiedy bardzo przydatnych sztuczek lub po prostu pokazujące inne spojrzenie na kucharzenie. Nie mam tu oczywiście na myśli programów Gordona Ramsey'a czy Magdy Gessler, których głównym założeniem jest wyzywanie ludzi w szczególnie barwny sposób. Chodzi mi o te niekiedy proste historie z pitraszeniem w tle, jednak na tyle wyraźnym, że jego brak odbiłby się na sensie filmu. Wbrew pozorom takie opowieści bardzo dobrze uczą, jeśli tylko chwilę się nad nimi zastanowić.

Co tam, że nie wychodzi. Trzeba próbować dalej!

Mroczna randka w ciemno, czyli kochajmy czarne charaktery

Mity i legendy dawnych lat nauczyły nas, że heros pokonuje zło, ratuje niewiastę i razem odjeżdżają w stronę zachodzącego słońca, żyjąc potem długo i szczęśliwie. Ewentualnie kończą tragicznie, po to by miłość mogła ich zjednoczyć po śmierci. Nikt nie zastanawia się jednak dzięki komu tak się dzieje. Wszystko to za sprawą najlepszych swatów na świcie, którzy nie dbając o własne szczęśliwe pożycie, łączą w pary nawet najbardziej skrajnie niedobrane osoby. Czy Han Solo kiedykolwiek poznałby księżniczkę Leię, gdyby nie kosmiczna awantura wywołana przez Dartha Vadera? Szczerze w to wątpię. Bez dobrze dobranego antagonisty, nie byłoby happy endu! Niestety oni sami bardzo często pozostają samotni, choć potrafią być dużo bardziej interesujący od naznaczonych piętnem prawości bohaterów. W myśl zasady "kochać każdy może" i "w każdym znajdzie się coś dobrego (wyjątkiem jest Joffrey, on jest po prostu zły), postanowiłam pomóc im w znalezieniu drugiej połówki. Dlatego też, niczym tajemnicza Edyta z mitycznej "Randki w ciemno", zaprezentuję Wam sylwetki kilku kandydatów, których zimne serca czekają na ogrzanie. 

I ta chwila niepewności, kto znajdzie się za parawanem. Przewijajcie tekst powoli, będzie większa zabawa :)

Przyczajona szpilka, ukryty glan, czyli odwieczna wojna obuwnicza

Od lat, kobiety na całym świecie, dzieli jeden, niemalże odwieczny spór, który momentami urasta do rangi wojny. Jest to swoista walka pomiędzy praktycznym podejściem a potrzebą piękna. Scysja pomiędzy wyzwoleniem a uprzedmiotowieniem kobiety. Ogólnoświatowa awantura, gdzie jedynymi zwycięzcami, jak zwykle z resztą, są wielkie koncerny, zarabiające na próżności obydwu stron. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie buty, a właściwie ich różnorodność i pewna przesadność twórców. Płeć piękna na całym globie, została przez to podzielona na dwie frakcje: miłośniczek wygody, ciężkim butem wojujących o swoje prawa, oraz zwolenniczek elegancji, z pogardą patrzących na wszelkie przejawy ubraniowej niesubordynacji. Niczym wytrawny korespondent wojenny, ja jako Mróz, rzuciłam się w sam środek tego chaosu, próbując dociec, które z oponentek mają więcej racji. Nie zważając na niewygody i otarcia, oraz groźby skręconych kostek, przez lata testowałam różne rodzaje obuwia, by w końcu móc Wam przekazać swoje chłodne spostrzeżenia.

Rozwiązywanie dylematów jest trudne, ale coś na to poradzimy. Praca autorstwa ania18300, której resztę dzieł można znaleźć pod tym linkiem Galeria ania18300